 W cyklu tym artyści odpowiadają na ten sam zestaw, tendencyjnych być może, pytań, charakteryzujący się przede wszystkim bezczelnością, kipiących momentami żenadą. Są też pytania nazwijmy to standardowe, poszukujące wiedzy o artyście / artystach jest to jednak mydlenie oczu mające na celu nadać "parszywej dwunastce" szlif rozsądku. Wszak Gombrowicz napisał kiedyś: "Artystą jest się dlatego, że się wie coś, czego inni nie wiedzą." I tę zdolność wśród ankietowanych chcielibyśmy zdefiniować! Faktem jest, że "parszywa dwunastka" rozmachem nie grzeszy, inteligencją nie błyszczy, zwracamy się więc z prośbą aby cykl ten traktować z dystansem i humorem. Nie jest naszym zamiarem aby wszystkich do jednego gara wrzucać i robić jarzynówkę.
Jeżeli masz drogi internauto, artysto, przypadkowy przechodniu pomysł na pytanie bądź pytania, które pozwolą nam wydobyć esencję artyzmu, napisz do nas.
W przeciwieństwie do Giertycha seniora w ewolucję wierzymy, więc selekcja do "parszywej dwunastki" trwa!
Przydatne acz niekonieczne. Bio zespołu Watch the Guitar znajdziecie tutaj.
1. Czy lubicie grać „do kotleta”?
WtG: Wielu dzisiejszych znanych artystów grało właśnie „do kotleta”. W związku z tym, jeżeli to ma być nasza droga do kariery, to czemu nie .
2. Wpływy inspiracji muzycznych.
WtG: Życie, inspiracje czerpiemy z głowy.
3. Czy koncerty w pubach, występy w ogródkach piwnych jako dodatek do alkoholu i spotkań towarzyskich to tylko zarobek, czy jeszcze przyjemność?
WtG: Każde miejsce jest dla nas dobre do prezentowania naszej muzyki. Granie w klubie dla kilkudziesięciu osób jest dla nas dużą przyjemnością, z taką publicznością łatwiej nawiązujemy kontakt ze sceny, a ostatni występ w Kazamatach właśnie to potwierdził.
|
 W cyklu tym artyści odpowiadają na ten sam zestaw, tendencyjnych być może, pytań, charakteryzujący się przede wszystkim bezczelnością, kipiących momentami żenadą. Są też pytania nazwijmy to standardowe, poszukujące wiedzy o artyście / artystach jest to jednak mydlenie oczu mające na celu nadać "parszywej dwunastce" szlif rozsądku. Wszak Gombrowicz napisał kiedyś: "Artystą jest się dlatego, że się wie coś, czego inni nie wiedzą." I tę zdolność wśród ankietowanych chcielibyśmy zdefiniować!
Faktem jest, że "parszywa dwunastka" rozmachem nie grzeszy, inteligencją nie błyszczy, zwracamy się więc z prośbą aby cykl ten traktować z dystansem i humorem. Nie jest naszym zamiarem aby wszystkich do jednego gara wrzucać i robić jarzynówkę.
Jeżeli masz drogi internauto, artysto, przypadkowy przechodniu pomysł na pytanie bądź pytania, które pozwolą nam wydobyć esencję artyzmu, napisz do nas.
W przeciwieństwie do Giertycha seniora w ewolucję wierzymy, więc selekcja do "parszywej dwunastki" trwa! 1. Czy lubisz / lubicie grać „do kotleta”? Gabi Machej, wychowanka Wokalnego Studia Kształcenia Jazzowego przy Miejskim Domu Kultury w Opolu, studentka PWSZ w Nysie na Wydziale Jazzu i Muzyki Estradowej. Wokalistka w nowym studenckim projekcie The Mood Of Jazz: Jeśli rozumieć hasło „granie do kotleta” w kontekście sytuacji, w której konfrontuje się żywą muzykę z imprezą kulinarno-taneczno-promilową odpowiedź brzmi – nie.
26/02/2010 - tą datę zapamientamy na pewno na długo.
Świetny koncert zespołów reprezentujących Wrocławską Scenę Metalową, zrobiliśmy wywiad z Pawłem Ostrowskim (O) gitarzystą zespołu The Sixpounder oraz z Michałem "Gałą" Gałką (MG) managerem zespołu. Poczytajcie sami!
Jakimi zespołami się opiekujesz?
MG: Zespoły mam ze stajni alternatywnej. Współpracuję z czterema bandami: Fruhstuck, CO.IN., The Sixpounder oraz Nurth. Wszystkie zespoły reprezentują Wrocławską scenę undergroundową. Scena undergroundowa – nie znaczy scena nie znana. Są to czołowe Wrocławskie zespoły koncertujące po całym kraju.
Skład zespołu i krótka charakterystyka członków?
Zespół liczy pięć osób,tj.
- Katarzyna "KANAPKA" Konopka - wokal
- Marcin "GRABOL" Grabowski – gitara
- Jakub „KUBA” Bejm - gitara
- Seweryn „PIASEK” Daczkowski - bas
- Jacek „FLEJA” Konopka - perkusja
„Na początku był Chaos”, a z niego wyłoniły się One. Mają siłę, potencjał i chęć do pracy, do tego nieziemskie brzmienie. Nie boją się wyzwań, i trudów. Pochodzą z Krakowa, zobaczcie co myślą o sobie dziewczyny z zespołu KILLSET.
Kapela metalowa złożona z kobiet to rzadkość, a już szczególnie w Polsce. Jak to się stało, kto rzucił hasło załóżmy kapelę?
MS Vindice: Siedziałam przed domem i rozmawiałam z Luizą. Miałam już za sobą próby zostania wokalistką w metalowych kapelach, zakończone – na szczęście – niepowodzeniem. Poznałam przy okazji paru nieprzyjemnych typów. Wniosek był prosty: Własny zespół to jedyny sposób, aby w końcu zacząć grać, mając jednocześnie wpływ na muzykę już na etapie jej powstawania, teksty… Miesiąc później zapisałam się na lekcje gitary basowej. Dojście do zadowalającego nas poziomu trochę potrwało, ale było warto!
Luiza: Po prostu zaczęłyśmy grać. Marzyłam zawsze o tym by grać na bębnach ,mieć zespół, grać koncerty. Zespół jest konsekwencją tego wszystkiego.
Julie: Ja również miałam za sobą próby wokalowania w innych zespołach, ale wiesz… ile można słuchać, a baba, a to nie umiesz growlować, a to masz za mało siły, co jest kompletną bzdurą oczywiście. Zaczęłam w tym samym czasie co dziewczyny naukę gry na gitarze i cholernie spodobał mi się pomysł grania w zespole. A do tego same kobiety, to naprawdę cudowna sprawa. Nigdy nie miałam żadnych problemów z porozumieniem się z mężczyznami, ale uwierz mi, granie z kobietami jest o wiele lepsze.
|
|
|
|
|
|
Strona 1 z 2 |
