Magiel.net.pl. Portal opiniotwórczy

Bieszczady. Ostatni kawałek prawdziwej dziczy w Polsce. Wyjątkowe zarówno za względu na niespotykaną przyrodę jak i mieszkańców. Przyciągały wyrzutków, pustelników i buntowników, którzy chcieli być z dala od cywilizacji. Z jednej strony owiane złą sławą Wołynia, z drugiej opiewane przez poetów i bardów. Spalone łemkowskie wsie i tajne ośrodki, w których partyjni dygnitarze mieli swoje dacze. Miejsce magiczne i pełne kontrastów. Jeszcze do niedawna…

Bieszczady znałem z opowieści, jakie snuł mój ojciec wspominając czasy studenckie, kiedy pod koniec lat siedemdziesiątych w ramach studenckich praktyk robotniczych budował drogę do Bacówki PTTK na Jaworcu. Opowiadał o pięknych krajobrazach, o ruinach cerkwi przy których znalazł spalone fragmenty ornamentów i o całodniowych, pieszych wyprawach do jedynego w okolicy, oddalonego o 10 kilometrów sklepu GS w Wetlinie, w którym zaopatrywali się z kolegami w niezbędne zapasy - chleb, konserwy i piwo. Oczami wyobraźni widziałem, kamieniste drogi, gęste lasy i złowrogie wycie wilków rozdzierające nocną ciszę. Dzicz.

31 Pielgrzymka Młodzieży Różnych Dróg i Kultur ,,Rok Księdza,, 2009 Miechów - Częstochowa - to jest oficjalna nomenklatura. Nieoficjalnie pielgrzymka funkcjonuje jako hipisowska. Co różni hipisów XXI wieku od reszty społeczeństwa?

Właściwie to niewiele - pracują, uczą się, robią karierę. Ludzie wpisani w pragmatyczną mozaikę codziennej egzystencji. Szukających wolności w sporadycznych zrywach. Pielgrzymki, zloty, koncerty, imprezy dające złudzenie wolności totalnej, będące odskocznią i lekiem barwiącym szarość życia codziennego.
Społeczność hipisowska spotyka się kilka razy w roku, organizując się w różnych miejscach Polski, grając śpiewając, czy chodząc na przykład na pielgrzymki.

Jego miłość do wzorów na ciele nierozłącznie wiąże się ze wspomnieniem dziadkowego kowboja na lewym przedramieniu - pamiątką z przymusowej pracy w Niemczech w czasie wojny. Jako dzieciak interesował się dziwnym malunkiem „na dziadku”, zastanawiał się jak powstał i już kombinował jak zrobić sobie taki sam. Tak zaczęła się jego przygoda z tatuażem. Za pomocą szpilki i tuszu długopisowego, siedząc przed telewizorem wydziarał sobie... kropkę na przedramieniu. Nazywa się Jarosław Ślęzak, dla przyjaciół - Siwy.

Dlaczego od razu nie miałbym mówić o korzyściach? Dlaczego nie zacząć (ot tak sobie) od tak istotnej dla każdej jednostki kwestii, jaką są korzyści? I w tym kontekście powiedzieć o festiwalu Slot Art, bo z tego festiwalu skorzystać można wielorako, a przede wszystkim skorzystać warto.